Karmaşık


insan konuşabildiğini sanır.seslere dönüştürebildiğini evrendeki hislerini.düşündüğü onca gereksiz şey üzerinden zıplayabileceğine inanır gerçeğe.bu güruha kapılıp gitmekteyiz.

zaman,şimdiki ,geçmiş,geniş vs. … nasıl adlandırırsanız adlandırın,nasıl çekimlendirirseniz çekimlendirin,o daima hareketlidir.ve hareketinin içinde siz ancak uyum gösterirseniz daha iyi görebilir,duyabilir,hissedebilirsiniz.

böyle çok bilmiş havalarda konusma hakkını nerden buluyorum diye sordum bir an kendime.o da dedi ki: öyle bir hakkın yok.ozaman bende odamdaki mum ışığından yada bonzai ağacından bahsedeyim.mum ışığı fikri de aklıma bir anda geldi.dün gece elektrikler kesildi ondan sanırım.bonzai de karşımda duruyor öyle.ölü.kuru.kabukları sert.içinden ruhunun alındığı besbelli zavallının.nefes almadığı rengine bir kara damga gibi vurulmuş.hayatımda ilk defa mı bir ağaca üzülüyorum.çiçek seven insanlar tanırım.konuşanları besbelli.ağaca isim kazımak vardı.aynı çeşmeden su içmek.benim için birlikte denize girmekte bu duyguları çağrıştırıyor.evet bir çeşmeden su içen iki insanın ruh hali gibi birşey bence suyun içinde olmakta beraber.su bir kere güzel şey..
kötü olan elektrik.düşünebiliyor musunuz eğer biz canlılar bir enerjiden meydana geliyorsak ki öyle,etrafımızdaki bu elektrik illeti bizi nasıl etkiliyordur.şimdi ne yapalım yüzyılları geri mi alalım yani dimi.elektriksiz hayatımı empoze edelim beyinlere.hem siz kimsiniz ne empoze ediyorsunuz….iletişim ne olacaktı değil mi.iletiştik de ne oldu.bireysel çabalarımla ilkel hayata başlamayı planlamam gerektiğinide anladım az önce.ama tabi buna benzer birçok şey gelip geçiyor.çünkü bizler kendimize hakim değiliz.uykudayız.

sevdiğinizi mi sanıyorsunuz.inandığınız oluyor mu bazen.ya peki en inandığınızın çelmesiyle düşmüş olanlar varmı aramızda.tek bir şansımız varsa eğer.artık kaybettiğini bilenler için yeni bir yol daha yoksa.

dur!
ne zaman biter diye sorma kendine,önce sen dur yerinde.kıpırdama.küçük rüzgarlarını hisset teninde yaşamın.ufak tefek acılarını anla.

yine kendimi kaybettiğim anlar…oluyor bunlar hep.öylece durup anlamsızca cümleler savurmanın hazzı bu.bütünselliğin korkusu ve hiçliğin şarkısıdır.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s