kadın ‘


karmakarısık sehrin ortasında adeta,
ilmik ilmik örülmüş sorularla karışık,
kimdi kadın bu yok olmuşluğuyla.

kanla karısık bahardı sanki…
yazları sıcak,kışları kurak bır iklımi vardı besbelli
ağladığı yer kadar yandıgı yer vardı.
kimdi kadın…
ölüm sarhoşluğuyla masum kelime,
duvarlarında küfler vardı..
ben unutuldukca hikayemde,
o hergun doğan kahramandı…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s