pekte üzülecek bir şey yokmuş


evet ınsan uzulunce etraf bayagılasıyor.hanı masadakı mumun durus seklıyle,ısıgın losluk derecesi yıne aynı ama garıp bır kokusu,derın bır korkusu var durumun…gunluk yazılar gıbı sıra sıra cuvallarca bosluk yıne etraf.ınsanların yuzleri hep aynı.
birbirimıze yerlestırdigimiz hüzünlü yüzlerimizi kimse tanıyamaz halde zaten.

evet baktıkca etrafa pekte bir farkım yokmus diyebiliyorum.herkez benim kadar yasamıs gibi sanki ayrılıkları…kendince…

neresi nereye dahil acaba senden sonra ruhumda.yarattıgın o kaçışan benler icimde,gidenler,gelmeyener.

pekte üzülecek bir sey yokmuş.ben zaten sen varkende hep ölmekten bahsediyordum…simdi yokken, rahat rahat ölebiliyorum.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s