dört köşe yalnızlık


yalnızlığın dört köşesiyim.
ilk köşem çaresizlik. artık, kabullenilmiş bir hayatın yük treni gibi her durakta rastlantısal gözyaşlarını toplayarak devam ediyorum bir çukur istasyona. dur durak yok. bazen el sallayan küçük yüzler görüyorum terk edilmiş kasabalardan ve arada bir de raylardan gelen seslerden melodiler oluşturabiliyorum kendime. hepsi bu.

ikinci köşem tükenmişlik. eriyip bitmiş bir mumun bulanık sıvısı gibiyim, öylece dona kalmış son haliyle. olduğum yerden kazımaya çalıştıkça birleri, son ve bütün halimi zedeleyip parçalamaktan öteye gidemiyor. eritip yeniden şekil vermeye çalışanlar da yakmayı beceremiyor.

üçüncü köşem inançsızlık. evet rüzgar öylece esip duruyor deniz kokusunu taşırken soluklarıma, elbette güneş sıcaklığını vuruyor içime bir çocuk gibi… zaman attığı tokatları affettirmek için hep başucumda, tik-tak. ama kim saklayacak yüzümde kalan ihanetini aşkın. sadeleştirilmiş acımın kat sayılarını kim bulacak.

dördüncü köşem umutsuzluk.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s