ağır sapık


konuşmak, edebiyatın en saf haliyken. sadece ahengiyle bile insana yeni kapılar açabilecekken, neden susmak en büyük erdemlerden biridir. yoksa biri bizi konuşmamamız için koşullamış mı. gerçi ben öyle pek inanmam koşullanma filan, ben allah’a inanırım. susmak da bir başka ama. gizem, bilinmezlik hep dikkatimizi çeker değil mi. susmak bir su gibi duru ve hür, tam özünde konuşlanmak.
yakın zamanda bir şeyler olacak hissediyorum. evet bir de utanmadan hissediyorum. hayalleri hiç karıştırma zaten. nefesim rüzgarın sesinde. en sevdiğim yalnızlığımla beraberim yine. her sözümde bir iç isyan, büyük doğu.
ve aşk dokunmak için tenimi kokluyor.

şu ana kadar gayet saçma saçma gidiyordum ama, “aşk dokunmak için tenimi kokluyor” ne lan. ağır sapık.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s